Bijbelstudie - Het geloof van Herodes!

Bijbelstudies

Mp3 bijbelstudie, bijbelstudies van Sidney Wilson

Bijbelstudie: Het geloof van Herodes!

Het geloof van Herodes!

Wat had Herodes een groot geloof in de Bijbel!
Wat had hij een groot geloof in de komst van de Christus!
Is ons dat opgevallen?
Het was Herodes die de Wijzen uit het Oosten naar Bethlehem zond, omdat hij de Bijbel geloofde.
Het was Herodes die de boodschap aanvaardde, dat de Messias gekomen was.
En hebben we tevens opgemerkt dat Herodes één van de weinigen was, die zijn geloof omzette in daden?

Herodes gealarmeerd.

Heel Jeruzalem stond op z'n kop die bewuste dag. Het was een opschudding van jewelste.
Maar het was dan ook een zeer verrassende tijding die zojuist ontvangen was.
Zie, wijzen uit het Oosten kwamen te Jeruzalem en vroegen:"Waar is de Koning der Joden, die geboren is? Want wij hebben zijn ster in het Oosten gezien en wij zijn gekomen om Hem hulde te bewijzen". Toen koning Herodes hiervan hoorde, ontstelde hij en heel Jeruzalem met hem. Mattheüs 2:1-3.
Altijd had hij, Herodes, wel geweten, dat de Joden een komende Messias verwachtten en dat mochten ze voor zijn part best doen. Zolang zij zich met zulke dromerijen over een verre toekomst bezig hielden, had hij er in elk geval geen last van.
Hoe had hij ooit kunnen denken dat die Messias in zijn tijd zou verschijnen? Dat maakte de zaak volslagen anders. Wat deden die kerels uit het Oosten ook om hier te komen en de zaak op stelten te zetten?
Nu ja, misschien beter zo, dan dat hij deze jobstijding niet had vernomen. Dan had hij geen tegenmaatregelen kunnen treffen.
Wat zou het beste zijn om te doen? Hoe kon hij deze mededinger uit de weg ruimen en zijn troon veilig stellen?

Herodes komt in actie.

Wat zouden wij nu verwachten dat zo'n goddeloze vorst op zo'n ogenblik zou doen?
Waarschijnlijk allerminst, dat hij de dominees bij elkaar zou roepen!
En toch deed Herodes dat. Zo'n sterk geloof had hij in de waarheid van de Bijbel. Hij was overtuigd dat wat in de Bijbel stond over de komst van de Messias, waar was.
En aangezien hij niet, zoals wij, elke dag stille tijd hield met de Bijbel en hij zodoende niet precies wist waar hij alles kon vinden, moesten de theologen eraan te pas komen.
En hij liet al de overpriesters en schriftgeleerden van het volk vergaderen... Mattheüs 2:4
Stel je even de schrik van de priesters en schriftgeleerden voor toen een soldaat, een boodschapper van Herodes, aan hun deur aanklopte met de boodschap: "Dadelijk in het paleis van Herodes komen".
Stel je ook de verbazing van deze mensen voor toen de boodschapper eraan toevoegde: "Brengt de Bijbel mee".
Dat Herodes, ja Herodes, ooit belangstelling zou tonen voor de Bijbel...
Het was een merkwaardige dag. Eerst die mensen uit het Oosten met hun wonderlijke geruchten en nu dit!
Maar wat het ook te betekenen had, zij, de overpriesters en schriftgeleerden, moesten naar het paleis.

Herodes en de Bijbel.

Inderdaad! Het was bijna adembenemend... Herodes wilde werkelijk iets weten uit de Bijbel en nog wel iets over de komst van de Messias!
Herodes trachtte van hen te weten te komen waar de Christus geboren zou worden. Zij zeiden tot hem: Te Bethlehem in Judea, want aldus staat geschreven door de profeet...Toen riep Herodes de wijzen in het geheim ...en hij liet hen naar Bethlehem gaan... Mattheüs 2:4-7
Zo'n groot geloof had deze wereldse vorst in het Woord van God, dat hij onmiddellijk zonder meer aannam, dat het inderdaad in Bethlehem zou zijn waar het Kind was geboren.
Zo'n groot geloof ook had hij in de komst van de Messias en zo goed begreep hij wat dit voor hem en zijn onderdanen zou betekenen, dat hij onmiddellijk zijn maatregelen nam om zich te kunnen handhaven. Want handhaven zou hij -- Koning Herodes -- zich tegen elke prijs! Zijn troon moest hij veilig stellen, zelfs al zou hij daartoe de handschoen moeten opnemen tegen de Almachtige God, en diens Christus en Afgezant vermoorden.
Ja, zover kan een mens komen, dat hij zich, met de Bijbel in de hand, wapent tegen God!
Welk een verblinding!
En toch is Herodes heus niet de laatste geweest die zoiets deed! Ook nu zijn er mensen die willens en wetens hun opstand tegen God tot het uiterste doorvoeren.

En de overpriesters?

Wat deden de vrome mensen, de overpriesters en schriftgeleerden nu?
Dat moest gemakkelijk te raden zijn. Sinds jaar en dag immers hadden ze aan het volk de komst van de Messias verkondigd. Wat zouden ze nu door het dolle heen zijn van blijdschap, dat die grote, langverwachte dag dan eindelijk aangebroken was. Wat zou dit een machtig feest worden voor heel Jeruzalem!
Maar nee... niets van dit alles!
De Bijbels kwamen op tafel. De geestelijke leiders wisten Herodes precies te vertellen waar de Christus geboren moest worden. Wat een machtige kans om voor deze wereldse koning zo te mogen getuigen! Reken maar, dat ze met veel enthousiasme de Schrift van de profeten aanhaalden:
En gij, Bethlehem, land van Juda, zijt geenszins de minste onder de leiders van Juda, want uit u zal een Leidsman voortkomen, die Mijn volk Israël weiden zal. Mattheüs 2:6
Naderhand, zo onder elkaar, zullen de priesters en schriftgeleerden breedvoerig over alles gediscussieerd hebben. Lang en breed zullen ze de hele zaak van alle kanten hebben bekeken. Het was toch ook machtig interessant. Was niet heel Jeruzalem over deze zaak in opschudding?
En wat deden ze toen?

Niets!

Ze praatten erover en gingen vervolgens rustig naar huis. Uit niets blijkt, dat er ook maar één bij geweest is, die op de gedachte kwam om zelf een kijkje te gaan nemen in Bethlehem, hoewel dit plaatsje heel dicht bij Jeruzalem lag.
Deze mensen waren vol van hun godsdienst; ze stelden buitengewoon veel belang in de leer van de komst van de Messias. Altijd hadden ze het daarover. Maar toen Hij kwam, hadden ze geen aandacht voor Hem!

Verregaande verblinding.

Deze geestelijke leiders waren nog meer verblind dan de wereldlijke leider. Ze waren zo verblind, dat ze, in tegenstelling tot Herodes, niet eens door hadden, dat hun eigen koninkrijkje werd bedreigd. Ze deden noch moeite om de Messias te vinden, noch moeite om van Hem af te komen.
Eerst dertig jaar later, onder Jezus' prediking, begon bij de geestelijke leiders door te schemeren wat Herodes van het allereerste ogenblik af al had begrepen: wat de komst van de Christus betekende Dat het eigen "ik" eraan moest!
Toen openbaarde zich bij deze vrome mensen eveneens de moordenaarsgeest.
Met dit verschil dan altijd, dat hun gelukt is wat Herodes niet is gelukt: Jezus te vermoorden.
De wereldse koning en de vrome schriftgeleerden mochten dan in veel opzichten mijlenver uit elkaar liggen, ze mochten in veel opzichten een algehele tegenstelling vormen, in één opzicht vonden ze elkaar volkomen. Geen van beiden wilden ze, in diepste wezen, zichzelf prijsgeven en Jezus aanvaarden.
De één kwam onmiddellijk in opstand en probeerde direct de Christus te vermoorden. De ander deed alsof hij de komst van de Christus met blijdschap tegemoet zag. Hij praatte er veel over, maar liet er zich verder niets aan gelegen liggen.
De één was goddeloos en een vijand van God.
De ander was uiterst godsdienstig en evenzeer een vijand van God.
Precies als tegenwoordig!

Het geloof van de wijzen.

Wat een verademing is het om de houding van de wijzen uit het Oosten te zien. Hoe totaal verschillend was hun reactie van die van Herodes en die van de schriftgeleerden.
Zie eens wat van hen geschreven staat in Mattheüs 2:
Zij hoorden (vers 9)
Zij reisden weg (vers 9)
Zij verheugden zich (vers 10)
Zij gingen binnen (vers 11)
Zij zagen (vers 11)
Zij vielen neer (vers 11)
Zij ontsloten hun kostbaarheden (vers 11)
Zij boden Hem aan (vers 11)

Voor HERODES was zijn troon belangrijker dan Jezus en dus zocht hij Jezus wel, maar om Hem te doden.
Voor de SCHRIFTGELEERDEN was hun godsdienst belangrijker dan Jezus; dus deden ze geen moeite Hem te zoeken.
Voor de WIJZEN was Jezus meer waard dan al hun schatten. Dus zochten ze Hem en hadden er zelfs een zeer verre reis voor over om Hem te vinden.
Voor ONS is Jezus...?

Er waren in die tijd twee soorten huichelaars in Jeruzalem.
Herodes liet het op een huichelachtige wijze voorkomen alsof hij de Messias wilde aanbidden. Hij wist dat hij huichelde.
De vrome mensen deden zich voor alsof ze uitzagen naar de komst van de Messias en ze zullen het ook echt gemeend hebben dat ze naar Hem verlangden. De meesten hadden helemaal niet door, dat ze in diepste wezen huichelaars waren. Er was een heel groot stuk zelfbedrog bij. Ze waren blind voor het feit dat ze zich interesseerden voor de leer, voor de theorie over de Christus, maar niet voor de Christus Zelf. Ze waren in veel gevallen huichelaars zonder het zelf te weten.
Maar hoe is zoiets dan toch mogelijk? De houding van deze vrome mensen is toch de waanzin ten top gestegen!
Hoe kan het toch bestaan dat deze mensen, die zoveel studie van de Bijbel hadden gemaakt; die zich zo interesseerden voor de komst van de Christus; die altijd bezig waren anderen daarvan te vertellen - ja, hoe kon het bestaan, dat zij op het grote moment dat Hij werkelijk kwam, zo verblind waren en zo weinig belangstelling toonden?
Hoe is zoiets dan mogelijk?

Hier is een andere vraag, minstens even raadselachtig!
Hoe kon het bestaan dat WIJ verleden jaar kerstfeest hebben gevierd, om de kerstboom hebben gezeten met de brandende kaarsjes, prachtige kerstliederen hebben gezongen, hebben horen voorlezen en spreken over "het Kindje in de kribbe", misschien zelfs dit alles met een zekere ontroering hebben ondergaan - ja, hoe kan het bestaan dat wij ondanks dit alles toch in dit afgelopen jaar niet met Hem hebben geleefd en niet met Hem zijn verder gegaan?!
Het antwoord?
Het is omdat wij meer interesse hadden in Kerstmis dan in Christus!
Het is omdat wij ergens, in diepste wezen, onszelf hebben gehandhaafd, ons eigen "ik"op de troon hebben gelaten en ons niet werkelijk voor Hem hebben gebogen en Hem niet werkelijk met heel ons hart hebben aanvaard!
Zouden we willen dat volgend jaar weer net zo zou worden als het afgelopen jaar? Maakt die gedachte ons blij?
Wat zullen we dan doen? Zoals Herodes? Zoals de schriftgeleerden? Of ...zoals de wijzen?!
Zullen we nu maar niet echt radicaal worden zoals die wijzen van toen, in de stilte gaan, op de knieën, alleen met de Heer en Hem werkelijk aannemen, met heel ons hart...?!
Waarop wachten we eigenlijk?
Zullen we het nu maar niet dadelijk DOEN...?!

S.S. Wilson
Zie ook: Kerstfeest en onze frustraties!

volgende bijbelstudie »

Sidneywilson

Bijbelstudies